Kόψτε τα ναρκωτικά. Σας χαλάνε…

Διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό σε έγκριτα και ανυπόληπτα μέσα ορισμένα από τα ονόματα των υποψήφιων ευρωβουλευτών που επιλέγουν τα κόμματα για να μας εκπροσωπήσουν σε έναν από τους κορυφαίους θεσμούς της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Και κοντά σαυτούς και τα ονόματα που επιλέγονται για να καταλάβουν καίριες θέσεις της ελληνικής γραφειοκρατίας ή τελοσπάντων αυτού του μορφώματος που κάποιοι ειδήμονες αναγνωρίζουν ως γραφειοκρατία επισείοντας την οργή του Βέμπερ.

Στο βωμό των σκοπιμοτήτων και των κομματικών ισορροπιών έχει θυσιαστεί προ πολλού η ουσία της πολιτικής και το ήθος της εξουσίας . Γνωστά και χιλιοειπωμένα όλα αυτά. Δεν έχεις αυταπάτες πλέον για ανάσταση νεκρών. Ούτε καν για μια εκτός χριστιανικής λογικής μετεμψύχωση του παλιού στο νέο. Γιατί το παλιό είχε  και ορισμένες αναφορές σε έναν Κανελλόπουλο, έναν Τσάτσο, έναν Δεσποτόπουλο, και έναν Παπανούτσο .

Νέοι, ωραίοι και περιζήτητοι. Και μετά τι;

Ίσως αξίζει τον κόπο να αναρωτηθεί κανείς αν, δεδομένης της σημερινής κοινωνικής κατάστασης, έχει νόημα για έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί με τα κοινά και να διεκδικήσει την πολυπόθητη αλλαγή μέσα από τους υφιστάμενους μηχανισμούς άσκησης της εξουσίας. Η πλήρης απαξίωση της πολιτικής, ως του ενδεδειγμένου τρόπου διαχείρισης των κοινών μας υποθέσεων και ο δημόσιος κολασμός όσων επιχειρούν την κάθοδό τους σε αυτήν σίγουρα διατυπώνουν αποτρεπτικό επιχείρημα και αποθαρρύνουν. Από την άλλη όμως ορθώνεται το ενοχλητικό «δια ταύτα».

Να τρως....

Να τρως, μου λεγες. Να τρως. Ετσι ξεκινήσαμε τις μερες μας μαζι. Αυτες τις λέξεις τολμάω να θυμάμαι απο τότε. Να τρως αγόρι μου. Να γίνεις μεγάλος και τρανός και να σε καμαρώνω. Και με καμάρωνες. Και στο παρα πέντε σε έβγαζα πάντα ασπροπρόσωπη.Και ήρθαν εφηβείες, αρρώστιες περαστικές, φευγαλέοι έρωτες, μικρές επιτυχίες και εσύ εκεί,τον χαβά σου. Εφαγες; Να σου κάνω κάτι; Πεινάς; Αυτό το γαμημένο μέτρο της αγάπης σας! Παρατα μας ρε μανα. Παράτα μας. Και ήρθαν οι χαρές μας. Όλοι τους χορεύανε, γλεντούσαν, ο γιος σου γαμπρός, τα παιδιά σου όλα εκεί. Κόσμος, συγχαρίκια, χαμόγελα, και εσύ; Με πλησιασες διστακτική,γιατί ηξερες απο πρίν την αντίδραση μου , και μου ψιθυρισες. Εφαγες αγόρι μου; Θα κρυώσει το φαγητό σου! Ελεος ρε μανα ,έλεος. Μέχρι να ρθει το πρώτο σου εγγόνι. Δεν το χάρηκες οπως θα θελες, δεν το παιξες, δεν του μαθες τις λέξεις που μου έμαθες. Ναι μαμά μου εγώ απο τους εξι μήνες έλεγα τις πρώτες μου λεξούλες και ας μας κοιτούσαν όλοι τους καχύποπτοι. Εγω και συ το ξερουμε μονάχα! Το ταίζετε μωρέ; Σαν μικροκαμωμένο να ναι! Ασε μας ρε μάνα. Ασε μας.....Και ήρθαν τα δικά σου. Λίγο πριν το πτυχιο σου που τόσο λαχταρούσες. Καρκίνος, αξονικές, γιατροί, πολλοί γιατροί, χιλιόμετρα, ξενύχτια, εισιτήρια, εξιτήρια..Και εσύ με κοιτούσες με τα μεγάλα ματια σου και έψαχνες τις λάθος απαντήσεις. Ενα ωραίο ψέμα για να αποκοιμηθείς μια μέρα ακόμα. Και εγώ; Να τρως μάνα να τρως. Να δυναμώσεις. Να γίνεις καλά να μας χαρείς! Στις ίδιες λέξεις καταλήξαμε. Στις ίδιες εμμονές. Να τρως μανα. Να τρως. Αλλά είχες τον διάολο μέσα σου κορίτσι μου και δεν κατέβαινε μπουκιά. Και εγώ εκεί. Να σε μαλώνω, να σε νουθετώ, να νομίζω πως ξέρω τί περνούσες ! Και εσύ καρτερικά να δεχεσαι τις εμμονες μου. Ούτε παρατα μας, ούτε έλεος,ούτε άσε μας ούτε τίποτα. Ήσουν μάνα και ημουν γιος, γιαυτό....Καλό ταξίδι μάνα..και που σαι! Να τρως εκει πανω κορίτσι μου...να τρως....

Οι πολίτες ακολουθούνε μόνο. Μήτε εκλέγουν πια, μήτε συζητούν...

«Από εδώ θα ξεκινήσει το αύριο. Ακόμα και όταν ελευθερωθούν τα μέρη αυτά, πάλι οι κοινότητες θα στερεώσουν τη διοίκηση- την πίστη των ανθρώπων στον εαυτό τους». Εκατό χρόνια πριν αυτές τις λέξεις ξεστόμιζε ο Ίωνας Δραγούμης, ταξιδεύοντας σε όλες τις γωνιές της τότε υπόδουλης μακεδονικής γής και αναγνωρίζοντας μες στην καθυστέρηση, την φτώχεια και την εξαθλίωση την μόνη δύναμη που θα μπορούσε να αναγεννήσει τις περιοχές αυτές. Την διοικητική αποκέντρωση και την τοπική αυτοδιοίκηση. Εκατό χρόνια μετά η ίδια ανάγκη, για τις ίδιες λέξεις, για τις ίδιες δυνάμεις.  Να πιστέψουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους και να αναγεννήσουν τις ρημαγμένες πόλεις τους. Να εκλέξουν τους ικανούς και να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους. Και αντί για αυτό η ίδια επωδός του παλαιοκομματισμού: oι εκλογές της αυτοδιοίκησης να γίνουν δημοψήφισμα και να συνθλιβούν για μια φορά ακόμα στις συμπληγάδες των μικρών και μεγάλων εμφύλιων σπαραγμών. Αυτών που δολοφόνησαν εκατό χρόνια πρίν τον Ίωνα Δραγούμη και οδήγησαν ένα ολόκληρο έθνος στην καταισχύνη μιας ακόμα εθνικής καταστροφής.

Λευκές εβδομάδες νεοελληνικής μαυρίλας....

Ένα απο τα μεγαλύτερα σφάλματα αυτής της χώρας ήταν και είναι το γεγονός πως αν και έχει τελείως διαφορετικές αφετηρίες απο τις άλλες χώρες της Δύσης ( αγροτικές καταβολές, απουσία καπιταλιστικού μετασχηματισμού της οικονομίας της,πελατειακό κράτος με υποτυπώδεις προνοιακούς μηχανισμούς, μικροαστική κατα βάση κοινωνική σύνθεση χωρίς την υπαρξη μιας ρωμαλαίας αστικής τάξης κτλ) επιμένει να λύνει τα προβλήματα της με την εισαγωγή δάνειων θεσμών και ξενόφερτων διαδικασιών, αγνοώντας επιδεικτικά τα διαφορετικά περιβάλλοντα μέσα στα οποία αναπτύχθηκαν οι εν λόγω θεσμοί....κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τον θεσμό της "λευκής εβδομάδας" ο οποίος έρχεται, σύμφωνα με τους εμπνευστές του, για να τονώσει τον εσωτερικό τουρισμό της χώρας.....τον τουρισμό δηλαδή που σερβίρει στα πρωινά των ξένων βουλγάρικα τυριά, ισπανικά μέλια και γυφτιά, κλαρίνο φρέντο καπουτσίνο...τον τουρισμό που γλεντάει τους ξένους με κουβανέζικα ρούμια και μεξικάνικες τεκίλες

Αγαπητέ μου Αλέξη μιλα επιτέλους….

Είναι καιρός τώρα που θέλω να σου απευθύνω λόγο δημόσιο, επώνυμο και κάπως διαφορετικό από τα γνωστά των επευφημιών και των αφορισμών που σου επιφυλάσσουν εχθροί και φίλοι. Επιλέγω τον ενικό της κοινής γλώσσας της γενιάς μας, αυτής της ορφανεμένης από λέξεις και συναισθήματα ελπίδας.  

Η ζωή Αλέξη μου είναι σοφά φτιαγμένη. Όσο και αν προσπαθούμε εμείς οι επιτήδειοι του «παίζομεν εν ου παικτοίς»  να την εξαπατήσουμε με δώρα ακριβά και φτηνές αδολεσχίες αυτή γνωρίζει καρτερικά να περιμένει και την κατάλληλη στιγμή να ξεμπροστιάζει τους πάντες και τα πάντα. Ιδίως αυτούς που παίρνουν τους ταπεινούς λαγούς, τους φορτώνουν πετραχήλια και τους προσφέρουν στον λαό για εκλεκτό και ξεχωριστό έδεσμα.

Είναι τα άκρα, ανόητε!

Πάμε πάλι από την αρχή μήπως και το εμπεδώσουμε. Έτσι και αλλιώς το έχουμε πάρει πια απόφαση πως βρισκόμαστε καθηλωμένοι στο ενδιάμεσο της εποχής μας και πως μέχρι να αποφασίσουν οι αξιόμαχες και ικανές ελληνικές οικογένειες - μικροαστικές, αγροτικές ή μεγαλοαστικές-  να τραβήξουνε μπροστά και να σύρουνε και την υπόλοιπη  ελληνική κοινωνία στο δρόμο της  ανάπτυξης, εμείς/εσείς/αυτοί οι υπόλοιποι θα καθόμαστε/καθόσαστε/κάθονται στα γνωστά και μη εξαιρετέα καφενεία, θα ανταλλάσσουμε διαξιφισμούς με το στιλιζαρισμένο ύφος και το προκατ συντακτικό , ενίοτε θα αλλάζουμε τον κόσμο όλο και αναμφίλεκτα θα ρίχνουνε τις ευθύνες μας ο ένας στους ώμους του άλλου έως ότου  αποκάνουμε, αποδειπνήσουμε και αποκοιμηθούμε. Για να ξημερώσει πάλι η επόμενη μέρα και να συνεχιστεί στο ρελαντί η ίδια συνήθεια της παρόλας, της εξυπνάδας και του επιτηδευμένου στόμφου, με ύφος στοχαστικό και πάντα πνευματώδες. Πάμε λοιπόν πάλι από την αρχή μήπως και το εμπεδώσουμε.

Kαι όμως....

Και όμως .....υπάρχουν ακόμα άτομα που υπερασπίζονται το δικαίωμα του άεργου συνδικάλα στον τσαμπουκά, το "έτσι θέλω" και την ανομία....υπάρχουν ακόμα άτομα που πιστεύουν στα σοβαρά πως αυτή η χώρα πτώχευσε λόγω των μνημονίων και του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και όχι λόγω της ασυδοσίας, της ρεμούλας και της αρπαχτής των τελευταίων δεκαετιών....υπάρχουν ακόμα άτομα που υποστηρίζουν πως αρκούν δυο συμβάσεις φτιαγμένες απο τεχνοκράτες και ειδικούς για να επανέλθει η χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης....υπάρχουν ακόμα άτομα που εμπιστεύονται τους παρλαπίπες, τους παραμυθάδες και τους ανούσιους λογάδες.....υπάρχουν ακόμα άτομα που θεωρούν πως το να είσαι Ευρωπαίος σημαίνει μονάχα να αμείβεσαι σαν Ευρωπαίος και πως όλα τα άλλα ( παιδεία, πολιτισμός, κοινωνική αλληλεγγύη, αστικό περιβάλλον) είναι δόλια τεχνουργήματα των τοκογλύφων προκειμένου να μας αποπροσανατολίσουν απο το βασικό, τα φράγκα......