Frankly my dear Alexis I don't give a damm

Προκαταβολές προσωπικών δεδομένων για λόγους στοιχειώδους γνωριμίας. Και ο δικός μου μισθός μειώθηκε δραματικά, και το δικό μου καταναλωτικό επίπεδο έπεσε στα τάρταρα και η δική μου ζωή γέμισε ανασφάλειες και αβεβαιότητες για το μέλλον. Ούτε βολεμένος είμαι, ούτε διαπλεκόμενος, ούτε έχω εξασφαλίσει τα προς το ζην για τα επόμενα χρόνια, λόγω της πρόνοιας των γονέων μου να με εξασφαλίσουν.

Και εγώ σε αυτή τη χώρα κατοικώ, και εγώ μέρος του λαού της είμαι και, φυσικά, επιχειρήματα του τύπου «όλοι εσείς οι ανήθικοι και διαπλεκόμενοι που βρίζετε τον Τσίπρα και τρέμετε τον ερχομό του » και «όλοι εμείς οι ηθικοί και ακέραιοι που στηρίζουμε τον αγέρωχο Αλέξη» , τα επιστρέφω ως γραφικά στους εμπνευστές τους. Μάλλον δεν κατάλαβαν ακόμα οι συγκεκριμένοι τι ακριβώς διακυβεύεται για τη χώρα μας και προσπαθούν με ηλίθιες διαιρέσεις και ηθικολογικές εξάρσεις να κομίσουν αριστερό επιχείρημα. Ας είναι. Καμιά φορά τα like υπαγορεύουν ταύτιση με το συρμό.

Στα άρματα, στα άρματα έρχεται ο Αλέξης...

Τα λάβαρα της επανάστασης σηκώθηκαν. Οι στρατηγοί πήραν τις θέσεις τους και τα στρατιωτάκια έτοιμα και αυτά. Καλοβαλμένα στις σειρές τους, με τα άρβυλά τους γυαλισμένα και τις φορεσιές φρεσκοπλυμένες, έτοιμα να πολεμήσουν για την περήφανη Ελλάδα της χρεοκοπημένης δραχμής. Ωιμέ. H υπεροπλία των αντιπάλων αδιαπραγμάτευτη, οι δικοί μας στρατηγοί ανίκανοι και από καιρό απαξιωμένοι, ενώ και οι στρατιώτες συνηθισμένοι μια ζωή στο ετοιμοπαράδοτο, από τις αγορές των ξένων, ξέχασαν και αυτοί το ετοιμοπόλεμο στο σπίτι τους και με πενιχρό οπλισμό στέκονται σαν χάνοι στις σειρές τους.

Και όλοι αυτοί μας προετοιμάζουνε για το νέο μαύρο ΄97. Αυτή είναι η ειμαρμένη μας. Να πολεμούμε με τα θεριά για ξετσίπωτες Ελένες.

Τόνοι και πνεύματα.....

http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/

Τόνοι και πνεύματα.....ένας εξαιρετικός χώρος σκέψης και λόγου...αξίζει να τον επισκεφθείτε...

Οικονομικά αλα Ελληνικά....

Ένα σχόλιο για όλους αυτούς τους όψιμους σοσιαλεπαναστάτες που ανακάλυψαν στα "γεράματα" τον αριστερό Χουντίνι και περιφέρουν δεξιά και αριστερά το επιεικώς ανόητο επιχείρημα πως τα έσοδα του κράτους επαρκούν για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων
1. Για να φτάσει ο κρατικός προυπολογισμός σήμερα να αγγίζει τα πρωτογενή πλεονάσματα ( απο το 15% έλλειμμα του 2009) και να μπορεί να εξυπηρετεί απο μόνος του το κόστος των μισθών και των συντάξεων προηγήθηκαν οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, χαράτσια, περικοπές δημοσίων δαπανών, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νούς του μέσου ανθρώπου. Μέτρα τα οποία η Αριστερά "απειλεί" να τα αποσύρει...

Ένα μεγάλο φιλελεύθερο κόμμα τώρα…..

Ο λαός μίλησε στην εκλογική κάλπη και κανένας δεν κατάλαβε το τι ακριβώς είπε. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο ή εθελοτυφλεί ή ψεύδεται ασυστόλως . Πέραν, φυσικά, του διόλου ευκαταφρόνητου «αϊ στο διάολο» στο δικομματισμό της Μεταπολίτευσης και του πολιτικού του προσωπικού, που διαχειρίστηκε κατά τρόπο ανεύθυνο και εγκληματικό τις τύχες μας, κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιά είναι η κυρίαρχη επιλογή του ελληνικού λαού και ποιο δρόμο προκρίνει για το μέλλον του.

Το 17% του ΣΥΡΙΖΑ και η είσοδος στην Βουλή ανεύθυνων, λαϊκίστικων και φασιστικών κομματικών μορφωμάτων δεν συνιστούν ανατροπή του πολιτικού συστήματος και, σίγουρα, δεν αποτελούν μια γόνιμη αφετηρία από την οποία μπορεί να ξεκινήσει η ανασυγκρότησή του . Όσα διθυραμβικά ακούγονται τις τελευταίες ημέρες από νοσταλγούς του ΕΑΜ, για νέα εποχή,  παραπέμπουν στην αλήστου μνήμης δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου για τη Μεταπολίτευση του ’74, την οποία και χαρακτήρισε ως «αλλαγή νατοϊκής φρουράς». Για τέτοιο πολιτικό αισθητήριο μιλάμε!

Όρθιος ρε....

Λίγο Ζορμπά να πάρω τα πάνω μου μωρέ!

Ετσι δεν ξεκινάμε κάθε φορά αδελφέ; Έτσι δεν κάνουμε πάντα την αρχή μας; Με δυο γνώριμες νότες, ένα μοναχικό σπάσιμο της μέσης  καταμεσίς του δρόμου και τα βλέμματα των περίεργων να μας παρατηρούν. Από πάνω μέχρι κάτω. Μα τι κάνει πάλι αυτός ο παλαβιάρης ο Έλληνας; Τι θέλει πάλι να μας πεί; Δεν βαρέθηκε με Ζορμπάδες και συρτάκια να διεκδικεί κάθε φορά την κατάπληξη του πλήθους; Ελεος πια. Πόσες φορές ακόμα θα χορέψουμε στα βήματα του Καζαντζάκη για να μπορεί αυτός ο ανυπότακτος Ρωμιός να αποσπά με μέτριες ερμηνείες το παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών; Eμείς κοπιάζουμε με γρήγορα αυτοκίνητα , αθόρυβα no frost ψυγεία και full hight definition τηλεοράσεις,  νόμπελ φυσικής  και κινηματογραφικά υπερθεάματα,  πρωτοποριακές ιατρικές ανακαλύψεις και επικά διαστημικά ταξίδια να κερδίσουμε το σεβασμό των άλλων και αυτός ο μπαγαπόντης, ο βαλκάνιος τα καταφέρνει με μια απλή αναφορά στο πάτριο του εδάφους του. Έλληνας φωνάζει και οι συνειρμοί ανοίγουν πόρτες! Για πόσο, όμως, ακόμα;

Καλή επιτυχία...

Eίναι πράγματι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους ανθρώπους να κατεβαίνουν στο στίβο της πολιτικής και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες της γενιάς μας απέναντι στο μέλλον αυτής της χώρας. Ανεξαρτήτως αν ορισμένοι απο αυτούς δηλώνουν παρών σήμερα για να το εξαργυρώσουν αύριο με μια υψηλόμισθη θέση στη κρατική μηχανή ( διοικητής νοσοκομείου, γραμματέας υπουργείου, ειδικός συνεργάτης, στέλεχος υγειονομικών περιφερειών κ.α). Μακάρι να βρούμε τους νέους εκείνους που πραγματικά αξίζουν και να γυρίσουμε την πλάτη στους τυχοδιώκτες και τους αριβίστες....καλή επιτυχία όπως και να χει....

Να τελειώνουμε με την Ελλάδα του Άκη...

Μεγάλη Eβδομάδα, εβδομάδα θείου δράματος, και η μέση ελληνική οικογένεια παρακολουθεί αμίλητη το ξεδίπλωμα του επίγειου  δράματος της μεταπολίτευσης σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Ο εθνικός μας Άκης οδηγείται στης φυλακής τα σίδερα, που σίγουρα ταιριάζουν και σε αρκετούς άλλους λεβέντες των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας και το φιλοθεάμον κοινό χαρίζει το τελευταίο του χειροκρότημα στον μεταπολιτευτικό θίασο, λίγο πριν πέσει η αυλαία της τελευταίας του παράστασης.  

Ο Άκης σηματοδοτεί  το τέλος μιας εποχής που καταταλαιπώρησε την αισθητική μας με την ξιπασιά της, την κενότητά της και το δήθεν της. Μιας εποχής που κατήργησε όλες τις ιεραρχίες στο όνομα ενός θολού αριστερού εξισωτισμού. Ο γιός του οδηγού λεωφορείου μπορούσε να στέκεται δίπλα στον μεγάλο Αντρέα και να το παίζει Υπουργός και υποψήφιος δελφίνος του όχι επειδή διέθετε τα τυπικά προσόντα της αξίας, ούτε επειδή διακρινόταν έστω από μια υποτυπώδη ευστροφία αλλά επειδή ήταν το λαϊκό παιδί του οδηγού ενός λεωφορείου από μια λαϊκή γειτονιά της συμπρωτεύουσας και έτυχε να συναντήσει στη ζωή του τον μεγάλο Αντρέα. Απλά και καθημερινά υλικά για μια πετυχημένη συνταγή ζωής.